De spookvlieger, het 15de boek van jeugdschrijver Patrick Lagrou

AWITCH.GIF (91843 bytes)

De spookvlieger

 

 

 

Kerstavond omstreeks 18.30 uur.

      'JM535 roept Stella Maris Airport op en vraagt de verlichting van de landingspiste aan te schakelen…'. De Cessna met twee personen aan boord was nu al bijna twee uren onderweg. Volgens de berekeningen van Joe Macintosh, de piloot, moest de donkere vlek die nu recht voor hun neus lag, het noorden van Long Island zijn. Jammer dat er maar een smalle maansikkel aan de hemel hing, anders hadden ze het eiland al van in de verte duidelijk zien liggen. Maar straks zouden de lichten langs de landingsbaan branden. Dan zouden ze direct weten hoe ze het toestel aan de grond konden krijgen.
maanheks.gif (10114 bytes)      Een halve minuut verstreek zonder enige reactie.
      'Nieuwe oproep van JM535 aan Stella Maris Airport met dringend verzoek de lichten te ontsteken. Wij zijn klaar om met ons landingsmanoeuvre te beginnen.'
      Maar ook deze keer bleef de andere kant van de lijn doof.
     'Verdomme,' riep Joe Macintosh, 'ik geloof dat ze vanavond daar beneden nogal traag van reactie zijn.'
      'Er zal toch nog wel iemand zitten zeker?' vroeg Marijn Jansen, de enige passagier aan boord. De jongen had opeens een naar voorgevoel.
      'Uiteraard,' zei de piloot. 'Volgens de internationale regels moet de permanentie tot minstens twee uren na zonsondergang verzekerd blijven.'
      'Ook op zon speciale avond als kerstavond?'
      'Uiteraard. Waarom zouden ze voor zon avond een uitzondering mogen maken? Er zijn zelfs mensen die de hele nacht moeten blijven doorwerken.'
     
witch_moon_lg_blk.gif (8947 bytes)En na die woorden probeerde Joe het uiteindelijk nogmaals. 'JM535 roept opnieuw Stella Maris Airport op en vraagt met aandrang de landingslichten te ontsteken. We kunnen hier niet eeuwig blijven ronddraaien.'
      Marijn keek naar de brandstofmeter recht voor zijn neus. De witte wijzer kwam al aardig in de buurt van de E van ‘empty’. Hij dacht aan wat Joe hem vanmiddag over die halfvolle tank had verteld.
      Ondertussen kwam er van die andere kant nog altijd geen antwoord.
      'En wat moeten we doen als we de lichten helemaal niet te zien krijgen?' durfde Marijn eindelijk te vragen.
      'Dan zitten wij heel diep in de penarie. Want voldoende brandstof om nog een ander eiland met een verlichte piste te bereiken, hebben we niet meer.'<
      'Wat blijft er ons dan nog over?'
      'Een noodlanding.'
      'En zal ons dat lukken?' vroeg Marijn die het koude zweet langzaam voelde uitbreken.
     
groteheksmaan.gif (4644 bytes)Joe antwoordde niet meteen. In de plaats daarvan liet hij een diepe zucht horen. Uiteindelijk probeerde hij dan toch de vraag te beantwoorden.
      'Was het volle maan geweest, dan hadden we nog een behoorlijke kans gemaakt. Maar zoals de toestand nu is'
      De man zei niets meer. En meer dan ooit begon de ernst van de situatie tot Marijn door te dringen...

 

 

 

Terug naar de BIBLIOTHEEK